Śpieszmy się kochać ludzi...

Koniec października jest dla mnie zawsze szczególnym czasem. Już jako mała dziewczynka wyczuwałam, że są to dni wyciszenia, zadumy i refleksji… Czas, kiedy wyjmowany jest z szuflady album ze starymi rodzinnymi fotografiami, a babcie sięgają do otchłani wspomnień. Wśród beztroskich i miłych opowieści pojawiały się również te wojenne, od słuchania których miałam gęsią skórkę i głębokie przeczucie, że wojna jest jednym z największych okrucieństw, które wymyślił człowiek…
Dobrze, że jest taki czas, kiedy człowiek zwalnia, ma czas na refleksję nad swoim życiem i ulotnością chwili. Nad tym, jak delikatna jest ludzka istota i jak bardzo powinniśmy celebrować życie. Być może niektórzy w czasie tych rozmyślań będą mogli odkryć swoje prawdziwe ja, dotąd zepchnięte gdzieś w pościgu do nikąd…

Zdjęcia z mojego rodzinnego albumu

Slow down with Łoś! :)

Ostatnio „chodzi za mną” łoś :). Próbowałam zgłębić tajemnice mojego nagłego zainteresowania tym zwierzakiem. W ogólnie dostępnych, encyklopedycznych opisach nie mogłam znaleźć nic na tyle intrygującego, żeby moja ciekawość została zaspokojona. A jak ktoś mnie dobrze zna, to wie, że nie spocznę, dopóki nie znajdę! Aż tu nagle przeczytałam na stronie podwarszawskiej miejscowości Łoś taką charakterystykę łosia, że już wiem, dlaczego uwielbiam nasze poduszki (z łosiami oczywiście) i wszystkie inne „łosiowe gadżety”! :). Wyczułam go! Tak jak łoś! ;) Kto jak kto, ale mieszkańcy Łosia znają go chyba najlepiej? :)

„ŁOŚ mieszka z dala od miasta, zgiełku i hałasu. Lubi błoto, ale i dzikie zarośla, gdzie może się posilić lub schować przed światem. Uwielbia nieśpieszny ruch, więc całymi dniami przemierza bagniska i podmokłe łąki.
ŁOŚ jest albo pełnym wdzięku samotnikiem, albo członkiem zżytego stada. Jako urodzony globtroter na wiosnę i jesienią przemierza duże odległości. Ma też coś z lubiącego domowe ciepło hobbita, gdyż zimą odpoczywa w przytulnej ostoi.
ŁOŚ nie jest typem karierowicza, zarządza jedynie sobą i swoją swobodą. Nie wie, co to jest pośpiech i nie płoszy się z byle powodu. Wcześniej też Cię wyczuje, niż zobaczy czy usłyszy. Ma świetną intuicję, więc nie należy się do niego zbliżać nie mając dobrych zamiarów. W mig przejrzy Twoje plany i nie będzie miły. Ma dużo szacunku dla siebie (i swoich szalonych pomysłów) i miłości dla otoczenia. Nie szuka poklasku, ale jest szczęśliwy, gdy potrafisz go docenić. Jako jedna z najbardziej empatycznych i wrażliwych istot często wysłuchuje pełnych napięcia i niepokoju opowieści przyjaciół z lasu i próbuje obdarować je odrobiną swojego zniewalającego spokoju i dystansu do spraw mniej ważnych. Nikomu z nich jednak nie narzuca swojego sposobu bycia, bo wie, że wielu straciłoby wtedy jedyny cel w życiu.”

A na dzisiejszy dzień proponuję typowy łosiowo-alaskański song :) Bawcie się dobrze!

http://www.youtube.com/watch?v=SM3jgkChV6M

O której lot do Cicely? :)

Dzisiaj jest wtorek – i to ten „ulubiony” – kiedy mogę kupić kolejne odcinki mojego ukochanego serialu Przystanek Alaska :). Ten kultowy serial z latach dziewięćdziesiątych (pierwszy odcinek wyemitowano w polskiej telewizji w lipcu 1993 roku) bardzo szybko zyskał miliony fanów na całym świecie. Nakręcono tylko sześć sezonów, ale mimo to, wielbiciele oglądają go do dzisiaj z takim samym zaangażowaniem. Jest to serial niezwykły, opowiadający historie dziejące się w malutkim miasteczku na Alasce. Myliłby się jednak ten, kto sądziłby, że w Cicely jest nudno :). Bohaterowie to osoby z „krwi i kości” mające swoje zalety i przywary – niezły wachlarz osobowości. Osią serialu jest wiecznie sprzeczająca się para (zgodnie z przysłowiem „kto się czubi, ten się lubi”) - neurotyczny lekarz, żydowskiego pochodzenia, przymusowo zesłany na ten „koniec cywilizowanego świata” – dr. Joel Fleischman i wyemancypowana, najpiękniejsza kobieta w mieście – wykonująca zawód pilota – Maggie O’Connell. Ich kłótnie i docinki, zwłaszcza te z pierwszych odcinków serialu są tym rodzajem energii, wobec której mało kto może pozostać obojętny :).

Poza Maggie, jeszcze inna kobieta potrafi doprowadzić do szału Joela – jest nią współpracująca z Fleischmanem – Marylin Whirlwind – rodowita Indianka, od której wiele osób mogłoby uczyć się cierpliwości, spokoju i opanowania, a także zasady, że czasem milczenie jest złotem :).

Kultową postacią jest Chris Stevens czyli Chris o Poranku – miejscowy DJ, prezentujący bez oporów swoje często kontrowersyjne poglądy oraz filozoficzne wywody na antenie radia, pełniący też funkcję lokalnego duchownego, który gdy jest taka potrzeba, udzieli ślubu lub wygłosi mowę pożegnalną na pogrzebie :). Symbol wolności oraz tolerancji wobec różnorodności poglądów.

Swoich wielbicieli ma też szkolący się na szamana, kochający kino oraz wszystko co z nim związane – Ed Chigliak. Pół Indianin, wychowany przez miejscowe plemię. Przykład wrażliwości, skromności i prostoty, która dla wielu mogłaby być wzorem.

Moja ukochana Ruth-Anne Miller – właścicielka jedynego w mieście sklepu, która zawsze w każdej sytuacji zachowuje pogodę ducha i zdrowe podejście do życia i tego, co ją spotyka. Uwielbiam ją za ciepło i jednocześnie za rozsądek – taka wymarzona babcia :).

Nie mogłabym też nie wspomnieć o parze „gruchających gołąbków” czyli Shelly Marie Tambo-Vincoeur oraz Hollingu Gustavie Vincoeur – właścicielach baru The Brick – popularnie zwanego przez fanów serialu – Barem Hollinga. Jest to przykład „idealnie dobranej pary” – choć z pewnością niektórzy mogliby zarzucić im zbyt dużą różnicę wieku. A innym być może trudno byłoby uwierzyć w tak zgodny związek amerykańskiej katoliczki i kanadyjskiego protestanta z Quebecu. Oboje uczciwi, życzliwi, kierujący się stałymi zasadami w życiu i bardzo w sobie zakochani :).

Film pokazuje, że mimo różnorodności kulturowych oraz religijnych można osiągnąć porozumienie i warto o nie walczyć. Oglądając historie z Przystanku Alaska (czasem przedstawione w zupełnie „kosmiczny” sposób) można poznać tradycje rdzennych mieszkańców Alaski oraz w jakimś też stopniu mentalność tego narodu. Życie w Cicely jest proste, lecz nie nudne, spokojne, a z drugiej strony zwariowane, obfitujące w liczne wydarzenia zasługujące na miano kulturowo-artystycznych :).

Myślę, że popularność tego serialu oraz jego ponadczasowość związana jest z faktem, iż pokazuje on życie poza wielkim miastem, poza koncernami, galeriami handlowymi – życie w którym najważniejsze są relacje z innymi ludźmi, nasze pasje ale też zwykłe, codzienne czynności. Czyli to, czego nam brakuje, o czym niektórzy zapomnieli lub nie wierzą, że można powrócić do takiego sposobu życia. Dla wielu fanów niektóre odcinki mają oddziaływanie wręcz terapeutyczne – zresztą jest to przykład jednego z niewielu seriali, który opisuje prawdziwe życie w sposób akceptowalny dla każdego członka rodziny – od malucha po dziadka drzemiącego w fotelu. Można powiedzieć, że Przystanek Alaska włącza się w nurt filozofii slow life, że jest jego pięknym przykładem, a może nawet „instrukcją”. Wybaczcie, że tak dużo miejsca poświęciłam temu serialowi – ale jest to szczególny kawałek Mojego Bullerbyn :).

A ja tylko proszę o spokój...

Koniec miesiąca jest zawsze dla mnie męczący i stresujący… Dziesiątki telefonów każdego dnia, próśb, żądań, pretensji… Jakbym trafiła do świata Momo – bohaterki powieści Michaela Endego. Czuję na swoich plecach oddech szarych panów i to jak próbują mi odebrać radość z życia… Swoją drogą polecam wszystkim zarówno małym i dużym tę piękną opowieść – zawierającą celny obraz obecnej rzeczywistości i wyraźną krytykę konsumpcjonizmu.

A mi dzisiaj i w ciągu następnych dni nie pozostaje nic innego - jak tylko powtarzać sobie do znudzenia modlitwę Indian Nawajo :)
Przede mną spokój
Za mną spokój
Pode mną spokój
Nade mną spokój
Wokół mnie spokój…

Na straganie w dzień targowy...

Nasz miejscowy targ chyba nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać Już miałam wracać do domu, objuczona 3 kg najlepszych na świecie jabłek o przedziwnej nazwie Elster (brzmi jak imię elfa), aż tu nagle wśród stoisk z mięsem usłyszałam męski głos nawołujący po włosku: Espresso Italiano gratis! Prego! Ku moim zdumionym oczom ukazało się stoisko, wokół którego gromadziła się już nawet spora grupka osób. Zapach kawy dobitnie dowodził, że tutaj naprawdę ktoś częstuje kawą i to dobrą! Przyczyną zamieszania było polsko-włoskie małżeństwo, które za swój cel życiowy obrało sobie rozpowszechnienie w Polsce „prawdziwej”, włoskiej kawy – innej niż ta, którą można kupić w sklepach. Ich palarnia kawy o nazwie Tre More jest palarnią artigianale (wł. rękodzieło), gdzie stawia się na jakość i tradycję oraz na bezpośredni kontakt z klientem – jest to typowa mała, firma rodzinna. Atmosfera przy stoisku była piknikowa – mimo, że większość stojących tam osób brodziła w niezłym błotku… Tematem naczelnym była historia kawy, ciekawostki z nią związane oraz zdolności lingwistyczne Włochów i Polaków. Popijając pyszne, mocne espresso na chwilę przeniosłam się do Włoch… A od jutra domowa degustacja :).

Przepiękny obraz powyżej autorstwa Rose Wenkel

Odlot ;)

Sikorki czasem wpadają na szyby. Bywa tak, że mały człowiek znajdzie sikorkę leżącą pod drzwiami. Czasami weźmie ją do domu troskliwie osłaniając w dłoniach. Umości w pudełeczku na watce i z naparstkiem wody. Przychodzi taki moment, że sikorka jest gotowa do odlotu. Każdego dnia można się czegoś nauczyć – choćby tego, że najlepsza jest miłość, która nie więzi :)

Wybaczcie za jakość zdjęcia, ale emocje, które nam towarzyszyły, były silniejsze od chęci zrobienia dobrej pod względem technicznym fotki...

W cieniu Twoich rąk...

Od dłuższego już czasu czytam wspaniałą lekturę – czytam to być może nie jest najwłaściwsze określenie – ja ją smakuję :). Nie jest to na pewno książka, którą można przeczytać np. w dwa dni. Jest to opowieść, która snuje się powoli i składa się głównie z „wynurzeń osobistych” głównej bohaterki, odbywającej podróż życia po trzech krajach – Włoszech, Indii i Indonezji. Elizabeth Gilbert dotyka spraw istotnych dla każdego człowieka – wiary, miłości, szacunku do samego siebie i innych ludzi, tego co w życiu najważniejsze… Przez pierwszą część – tzw. „włoską” przeszłam dosyć szybko - kojarzy mi się z leniwym, przyjemnym, letnim popołudniem :). Kiedy doszłam do „Indii” narracja mocno wyhamowała, a przede wszystkim w dużym stopniu zmieniła się tematyka opowieści. Już miałam odłożyć książkę na półkę, jak to zrobiło pewnie sporo osób, zniechęconych taką nagłą zmianą… Przemogłam się jednak, bo stwierdziłam, że może warto przeczytać, co Elizabeth Gilbert ma jeszcze do powiedzenia. I okazało się, że nie żałowałam. Odkryłam, że w kwestii spraw duchowych mam z główną bohaterką wiele wspólnego, mimo że nie wybieram się do indyjskiej aśramy i nie zamierzam zmieniać wyznania :). A kiedy wczoraj przeczytałam fragment dotyczący różnego rozumienia pojęcia „wiary”, uznałam, że ja sama lepiej nie mogłabym przedstawić własnych poglądów – zamieszczam więc wypowiedź Elizabeth, z którą zgadzam się w 100%:
„Wiara to sposób mówienia: „Tak, przyjmuję a priori warunki wszechświata i z góry akceptuję to, czego teraz nie jestem zdolny pojąć. „ Nie bez powodu mówimy o „przyjmowaniu na wiarę”… jako że niełatwo jest przyjąć koncepcję pierwiastka boskiego i przejść od tego, co racjonalne, do tego, co niepoznawalne, i nie obchodzi mnie, jak niezmordowanie uczeni każdej religii będą nas zarzucać książkami i udowadniać za pomocą świętych pism, że ich wiara jest racjonalna; bo nie jest. Gdyby wiara miała charakter racjonalny, nie byłaby – z definicji – wiarą. Wiara to wierzenie w coś, czego nie możemy zobaczyć, udowodnić ani dotknąć. Wiara to podążanie na oślep, na łeb, na szyję, w mrok. Gdybyśmy naprawdę z góry znali wszystkie odpowiedzi dotyczące istoty życia oraz natury Boga i przeznaczenia naszych dusz, nie musielibyśmy przyjmować tego wszystkiego na wiarę i taka wiara nie byłaby odważnym aktem człowieczeństwa; byłaby po prostu… roztropną polisą ubezpieczeniową. Nie interesuje mnie rynek ubezpieczycieli. Jestem zmęczona własnym sceptycyzmem, zirytowana duchową roztropnością i znudzona debatą empiryczną. Nie chcę już tego więcej słuchać. Nie obchodzą mnie świadectwa, dowody i zapewnienia. Chcę po prostu Boga. Chcę Go w sobie.”

(fragment z „Jedz, módl się, kochaj czyli jak pewna kobieta wybrała się do Italii, Indii i Indonezji w poszukiwaniu wszystkiego” Elizabeth Gilbert)